اگر جنگی هم نباشد

درباره این کتاب

من بر ا‌ین باورم كه اگر كسی به طور اتفاقی صفحه‌ا‌ی از داستان‌های من را در كوچه یا خیابان پیدا كرده، آن را بخواند، برای ادامه داستان نیازی به یافتن دیگر صفحات كتاب ندارد. همین كه زنگ نزدیك‌ترین خانه را به صدا درآورد، چه با در باز شده روبه­‌رو شود و چه با در بسته، ادامه داستان شروع خواهد شد. و یا كافی‌ست آن صفحه را تا كند و در جیبش گذاشته، راهش را ادامه دهد. ادامه داستان همان ادامه راهی خواهد بود كه او باید طی كند. چون داستان من یا زمانی شروع ­شده كه آن رهگذر به داخل این كوچه پیچیده است و یا از آن لحظه‌ا‌ی شروع می‌­شود كه زنی از پشت پنجره خانه‌اش به كوچه خالی از رهگذر چشم دوخته باشد. داستان‌های من به همین سادگی شروع می­‌شود و سطر به سطر با اتفاقات محتمل روزمره فراوانی كه پیرامون رخ می­‌دهد گره می‌­خورد و گسترش یافته، پیش می­‌رود. این اتفاقات ساده از طرفی لحظه به لحظه زندگی روزمره ما را می‌­سازد و از طرفی دیگر كلمه به كلمه داستان را ساخته، به سرانجامی می‌­رساند. و در این مسیر، سرشار از وسوسه و تمنای من و شما خواهد بود.  

داستان‌های این مجموعه نیز مانند دیگر داستان‌های من سرشار از این آرزوها و وسوسه­‌ها هستند. آنها به صورت كلی تصاویری هستند آشنا برای همه ما و به صورت جزئی هر داستان با داستان دیگر متفاوت است و هر داستان آنگونه كه ماهیت آن داستان بطلبد به سرانجام رسیده است.

دو داستان اول به نام‌های «من و دوستم با لیدا» و «اگر جنگی هم نباشد» داستان‌هایی هستند كه از زمان نوشته شدنشان تا كنون كه بیشتر از ده سال می­‌شود، اجازه چاپ نداشته‌اند.

همچنین چهار داستان آخر این كتاب به شکل چهار نامه جداگانه است كه یك ایرانی مهاجر برای دوستش در تهران می‌نویسد. نامه‌ها كه از انگلیس به تهران فرستاده می‌شود بیان وضعیت این تازه مهاجر است برای دوستش كه در تهران است و شیفته ترك دیار. نویسنده نامه از طرفی دوستش را از آخرین وضعیت خود آگاه می‌­کند و از طرفی می‌كوشد تا راهنمای او برای مهاجرت باشد. این نامه‌­ها همه نظر من درباره پدیده مهاجرت نیست. بلكه فقط چهار داستان است. چهار داستانی كه فقط بخشی از پدیده مهاجرت را نشان می دهد بدون اینكه درباره آن قضاوت كند.

در داستان‌های دیگر مجموعه نیز هم خودم را می‌بینم هم شما را. اگر باور نمی‌كنید بخوانیدشان. یقینا شما هم آنجا خواهید بود. درست در كنار من.