اعلام وضعیت گیاهی

درباره این کتاب

شاید سه سال پیش بود که در یک شب بی‌خواب شروع به نوشتنش کردم و دوماهی مثل جن زده‌ها فقط می‌نوشتم. شاید دو سال و نیم پیش بود که وقتی خانم کارمند اداره کتاب از پشت باجه با پوزخندی گفت شماره پرونده‌ت چی بود؟ آها... اینِ که غیرمجاز شده. برو آقا غیر مجازی، تمام تنم در یک آن خیس عرق شد. عرق سرد. گفتم مگه من الکلم؟ گفتم من شکایت دارم. گفت به کی می­‌خوایی شکایت کنی؟ و پوزخندش بیشتر شد. در این میان اتفاقات زیادی افتاد برای اولین رمانم که تقریبا قلمم یک سالی خشک شد اما شاید روحیه ستیزه‌جوی من بود که مثل یک صورت زخمی این بار با توپ پُرتر به میدان قلم بازگشتم و این بار می‌خواهم ادامه بدهم و داستان اردشیر که در رمان اول نیمه تمام مانده را تمام کنم. داستان تمام شخصیت­‌هایی را که در این سال­‌ها با آنها زندگی کردم و نوشتمشان را تمام کمال بنویسم وزندگی خودم و آدم‌های اطرافم را چنان شخم بزنم تا دوباره سبز شویم. در این میان باید تشکر کنم از حسن شهسواری و مهدی یزدانی خرم که این روزها هنوز آبروی ادبیات طهرون هستند و دلگرمی من برای ادامه راه، همچنین از سرکارخانم مهسا محب­ علی که اولین درس‌های نوشتن را از او گرفتم و شاید اولین درس‌های بزرگ شدن را هم. پس بدیهی است که این سه سال، در شکلی شاعرانه (بخوانید ابلهانه) تقدیم به یک نفر، مهسا محب علی و تمام بچه‌های کارگاه داستان شهرکتاب آن­روزها که نبش زرتشت غربی بود.