خاطرات لجنی

درباره این کتاب

نوشتن این داستان در سال ۸۷ به پایان رسید و به دست ناشر سپرده شد. رفت ارشاد و بعد از سه سال برای اولین بار رد شد. سال نود و دو هم یکبار دیگر اقدام کردم که خب باز هم رد شد. خودم که داشتم این داستان را می نوشتم فکری برای انتشارش نکرده بودم و در واقع فکر نمی‌کردم اصلا شانسی داشته باشد ولی وقتی با ناشر صحبت می کردم آنها خیلی سهل و آسان در مورد مجوز گرفتن صحبت می‌کردند و کوچک اشاره‌ای هم به دوستان نزدیکشان در وزارت ارشاد می کردند. به هر حال مرا امیدوار کرده بودند و یا من به اشتباه امیدوار شده بودم. به هر حال پس از یک سکوت بلند مدت و جواب‌های سربالای وزارت ارشاد درست مصادف با تغییر دولت جواب درخواست مجوز ما هم آمد. بعد از تغییر دولت دوستان مدام سراغ رمان را از من می‌گرفتند و تاکید می‌کردند که شرایط بسیار عوض شده و بسیاری از کتاب‌ها که خواب انتشار را نمی‌دیدند حالا دارند روی پیشخوان مغازه‌ها به فروش می‌رسند و غیره و غیره . این بود که برای بار دوم کتاب غیرمجاز شد.

خودم فکر می کردم تخم دو زرده گذاشته‌ام. حقیقتش را بخواهید هنوز هم همینطور فکر می کنم. آن اوایل که تازه بازنویسی رمان را تمام کرده بودم، فکر می‌کردم حداقل باید نوبل ادبیات را بابت این رمان به من بدهند. حداقل. هر چند که این حرف‌ها حالا دیگر خیلی احمقانه به نظر می‌رسد ولی خب احساس خوبی بود. به هر حال این شما و این هم داستان خاطرات لجنی.