روزگار فرخ

درباره این کتاب

برای پدید آوردن یک داستان یا شعر- به گمانم برای دیگر نویسندگان هم چنین باشد- گاه خواندن یک مقاله، روبرو شدن با یک پدیده یا یک آدم یا آدم‌هایی و گاه یک واژه، می‌تواند نویسنده را به فکر وادارد و به نوشتن بنشاند. اما درباره‌ی «روزگار فرخ» بر می‌گردد به سالی که اسیران جنگ ایران و عراق آزاد شدند. یکی از اسیران آزاد شده به گزارشگر تلویزیون می‌گفت: «ما به فرمان آقای منتظری راهی جبهه‌ها شدیم...» طفلی نمی‌دانست که آقای منتظری برکنار شده و در حصر به سر می‌برد. با خود گفتم آنگاه که پای به درون خانه می‌گذارد چه؟ خب نوشتم. پس از بازخوانی دریافتم که گزارشی بیش نیست و تاریخ روز دارد. پس اسیر جنگی را رها کردم و به اسیرانی پرداختم که در پیرامون بودند. و شد داستان «روزگار فرخ». اسیر جنگی بودن منطق خودش را دارد. اما اسیر چیزی دیگر که نادیدنی است بودن چه؟