نقشینه
دریافت فایل
PDF

نقشینه

درباره این کتاب

برای خرید نسخه چاپی روی گزینه «حمایت می‌کنم» کلیک کنید و مبلغ مورد نظر را وارد کنید تا از طریق سایت پی‌پل پرداخت را کامل نمایید. پس از پرداخت، برای گرفتن آدرس پستی با ایمیل شما تماس می‌گیریم بنابراین در موقع پرداخت ایمیل معتبر وارد کنید. لطفا دقت داشته باشید که شما نیاز به حساب کاربری در سایت پی‌پل ندارید و می‌توانید گزینه پرداخت با کارت بانکی را انتخاب کنید. پی‌پل به صورت خودکار ارزهای دیگر را به پوند تبدیل می‌کند، لطفا از قیمت‌های زیر استفاده کنید:

اروپا و امریکا: ۱۹  پوند  

استرالیا: ۲۴ پوند  

هزینه پست در قیمت‌های بالا لحاظ شده است. برای دوستان ساکن مناطق دیگر هزینه پستی اضافه خواهد شد. 

نسخه الکترونیکی برای خوانندگان داخل ایران رایگان است.

***

شیوا شکوری: این رمان درباره‌ی دختری است به نام نقشینه که نوجوانی‌اش مصادف با  انقلاب اسلامی است. داستان با نقطه‌های عطف او در زندگی پیش می‌رود. با پیوندهای دوستی، عاشق شدن، محبوس ماندن در عرف و سنت، ازدواج، زایمان، رابطه‌ی خارج از ازدواج، سقط جنین و دیگر اتفاق‌هایی که روند شکل‌گیری شخصیت او را نشان می‌دهند. 

در این میان به تاثیر روابط پدر، برخوردهای مادر، فرهنگ جامعه و عقده‌هایی که انتخاب‌ها را می‌رانند و سرنوشت‌ها را رقم می‌زنند نیز پرداخته شده است. رخدادهایی که در عبور سال‌ها تبدیل به گذشته می‌شوند و می‌توانند فردا را نیز خراب کنند. 

نقشینه در زخم‌های قلبش راه می‌رود. به رویاهایش چنگ می‌اندازد و چیزهای گم‌شده در گذشته‌اش را صدا می‌زند. سرانجام درمی‌یابد که تکرارهای بی‌تغییر فقط مرداب رابطه‌اند. تصمیم می‌گیرد. مسئولیت تصمیم‌هایش را می پذیرد و به چرایی انتخاب‌هایش فکر می‌کند.  

نقشینه رمانی است پر از داستان‌های کوتاه که پیش‌آمدها بر مبنای روابط علت و معلولی و تاثیری که از خود به جا می‌گذارند به هم متصل شده‌اند. 

 


نظر نوگام

«نقشینه» دومین رمان شیوا شکوری با محوریت زن است. شکوری پس از رمان موفق «سلام لندن» که در سال ۲۰۱۶ برای نخستین بار در نشر نوگام منتشر شد، داستانی تازه دارد از گسستن زنجیرهای نامرئی زنان در جامعه‌ای سنتی و انقلاب‌زده. شخصیت‌های قصه‌ی او، از جنس شعار و تیپ و حرف‌های تکراری نیستند. هرکدام از آنها با داستان‌هایشان، با ظرافتی مثال‌زدنی این چهل‌تکه را کامل می‌کنند و ما را بیشتر به نقشینه می‌رسانند، بیشتر او را به ما می‌شناسانند، انتخاب‌ها و تصمیم‌های او را معنا می‌بخشند. نقشینه که محبوس عرف و سنت و قوانین تبعیض‌آمیز است، از نظاره‌گر بودن دست می‌کشد و خودش را به آب می‌زند تا خلاف این جریان کهنه و گل‌آلود شنا کند. و این تنها داستان نقشینه نیست. این یک روایت از هزار روایت زن ایرانی، در بستر تاریخ چنددهه اخیر ایران است. شکوری بی‌شک قصه‌گویی ذاتی است و ما مفتخریم که دومین اثر داستانی‌اش را به شما تقدیم کنیم.

شما همیشه می‌توانید در انتشار کتاب‌های بیشتر ما را یاری کنید. کافی است روی دکمه «حمایت می‌کنم» بالای صفحه سمت چپ کلیک کنید و مبلغ دلخواهی را برای کتاب یا نشر اهدا کنید تا نسخه الکترونیک کتاب‌های بیشتری به رایگان برای خوانندگان فارسی‌زبان منتشر شود.

این کتاب در تاریخ ۱۹ مرداد ۱۳۹۹ (۹ اوت ۲۰۲۰) منتشر شد.

نظر شما درباره کتاب:

نظر شما ثبت شد و پس از بررسی مدیریت سایت منتشر خواهد شد.
captcha
  • کاوه گوهرین

    شیوا خانم ارجمند ،امروز خواندن "نقشینه"، رمان تازه منتشر شده‌ی شما را به فرجام رساندم . دست و قلم شما بوسیدنی است برای ثبت گوشه‌هایی از درد و رنج زن معاصر ایرانی که با شیوه‌ی رئال و با روایتی خاطره‌گونه باز گفته‌اید و از دریچه‌ی دید راوی اول شخص . رمان شما از حیث مضمونی و پرسوناژ‌ها آنقدر غنی است که من اگر آن را می‌نوشتم تلاش می‌کردم با شیوه‌ی سیلان ذهن به مافی‌الضمیر تک‌تک آدمهای اصلی رمان بپردازم و با تک‌گویی درونی هرکدام در قالب مونولوگهای آنان رمان را از روایت صرف خاطرات گونه نجات دهم .برای نمونه می شد بجز روایت اصلی نقشینه ، در فصل‌هایی رمان از زاویه دید انوش ، سهراب ، ثریا و مادر سهراب روایت می‌شد . حتی روایت صدیقه خانم و پدر ثریا با خمیرمایه‌ای که شما در اثرتان رو می‌کنید فصل‌هایی بی‌نظیر در ادبیات معاصر خلق کند .فکر کنید اگر آنچه در کودکی بر سهراب رفته وقتی مجله‌ها را قیچی می‌کند و مادرش سرگرم پذیرایی از مردان است با زبانی کودکانه روایت می کردید چه می شد ؟اگر قول ( کاکل زری ) در "سنگ صبور" چوبک را بیاد آورید آنجا هم کودکی با لهجه‌ی شیرازی از ملاقات مادرش با مردان غریبه می گوید و چه شگفت و با قدرت .حالا فکر کنید همسر دوم نقشینه کودکی های خود را روایت می کرد . یا فصلی از زبان پدر ثریا بود که هر شب سراغ او می رفت و شلوارش را خیس می‌کرد .توصیف شب زفاف و ماجرای دستمال خیلی عجولانه و سرسری و آنچنان ابتر و ازهم گسیخته آمده توگویی طاعون وزارت ارشاد داخلی بر آن زده باشد !شما که مشکل حذف و سانسور داخل را نداشته‌اید چرا صحنه‌ی نزدیکی زورکی انوش و نقشینه را آنگونه رقم زده‌اید که انگار می‌خواهید زود از سر نقل آن درگذرید ؟رمان صحنه‌های شگفتی دارد که با تسامح شما در شرح لایه‌ی روئی مانده و به عمق نمی‌ رسد .ماجرای کشاندن دو دختر بچه به خانه و در آوردن شورت آنها از سوی پسر همسایه و دستمالی کردنشان که می توانست یک فصل ماندگاری را رقم زند در حد یک گزارش صرف ماجرا مانده بی هیچ پرداخت هنری و هکذا بسیاری صحنه‌های اثرگذار دیگر .با تمام اینها من ناشکر نیستم از خواندن این اثر که در روایت صرف خاطرات‌گونه به دام شعاز زدگی و فمینست‌بازی‌های آبکی در نمی‌غلتد و در هویت اینچنینی موجودش هم خواندنی است و یک سروگردن بالاتر از نمونه‌های مشابه در ادبیات داستانی معاصر .سلام لندن شما را نخوانده‌ام و نمی دانم از کجا به نقشینه رسیده‌اید اما این را باور دارم که پس از نقشینه حتما به قله‌های دیگری از خلاقیت و آفرینش ادبی خواهید رسید . من این توان را در شما و نوشته‌هاتان سراغ دارم.* پی‌نوشت : تکرار ( نیم‌خندی می‌زنم ) که نیم‌خند اصطلاح رایجی در فارسی امروز نیست و اگر می نوشتید : ( نیمچه لبخندی می‌زنم )بهتر بود . موارد رسم‌الخطی بسیاری هم دیدم که می‌توانست نباشد . از حافظه می‌نویسم مثلا : به‌ت .چرا باید ( ت ) جدا نوشته شود می شد بنویسید : بهت / که همان لفظ محاوره‌ی ( به تو ) است .به موارد دیگر از این دست نمی پردازم که بحث رسم‌الخط در نثر امروز فارسی بیشتر سلیقه‌ای شده و هر اهل قلمی سلائق خود را اعمال می کند .
    15 اوت 2020، ساعت 14:32:40 پاسخ
    • محسن مینوخرد

      درود به کاوه گوهرین گرامی، خرده سنجی ها و خوانش دلسوزانه ات از "نقشینه" را پسندیدم، خوشم آمد. شاید بپرسی من این میان چه کاره ام. پاسخ این است که : کار ویرایش زبان و شیوه ی نگارش این کتاب با من بوده. بنابراین خرده گیری های ساختاری به کنار، جایی که پرسیده ای چرا به جای "بهت" آمده "به ت" باید بگویم که پافشاری من بوده که این جور نوشته شود. چرایی ش هم این است که در زبان فارسی (البته این یادآوری را به من می بخشی) ما ضمیرهای فاعلی داریم، من، تو، او، ما، شما، ایشان. و ضمیرهای پیوسته ی مفعولی، م، ت، ش، مان، تان، شان. نوشته بودی لفظ محاوره ای "به تو" می شود"بهت". ولی این جور نیست. داستان از این قرار است که ما یک "به" داریم به معنای خوب، و یک حرف اضافه ی "به" که در گذشته به واژه ی پس از خودش می چسبیده، مانند: بخانه رفت، بدست گرفت، بما خوش آمد گفت و.... ولی از حدود 50 سال پیش این "ب" از واژه جدا شده و بنابراین" بخانه" شد "به خانه" و جز این ها. کسانی که دانسته نیست کی، گمان کردند که این "به" be همان beh است و در نوشته هاشان به جای "به م"، نوشتند "بهم" و به جای به ت، به ش، به مان، به تان، به شان، نوشتند بهت و بهش و بهمان و بهتان و بهشان. این خطا رفته رفته به زبان گفتار راه پیدا کرد و چنان جا افتاد که اگر کسی بنویسد: به ش گفتم، غلط گنده یی مرتکب شده است. البته من می دانم که زبان زنده و پویاست و به شکستن قالب دستور زبان گرایش دارد و هیچ فرمایشی جلودارش نیست، ولی نباید یکسره به هر کژفهمی از زبان هم تن داد و راه را برای آشفته بازاری گشود که زبان امروز ما دچارش شده و هیچ کس نبود بگوید عبارت :"مورد ضرب و شتم قرار دادن" زشت ترین ترکیبی ست که می تواند به جان زبانی بیفتد، حال آن که ما ترکیب زیبای"لت و کوب کردن" را داریم! از نیم خند هم خوشت نیامده بود، که به گمان من زیباست و گویا و کوتاه تر از نیمچه لبخند. هم چنان که شب خند رسا و زیباست که نخست در افغانستان به کارش بردند و پَسان به ایران راه یافت. این از پاسخ کوتاه من و چرایی ی گزیدن چنان شیوه ی نگارشی.کُرنا از کاشانه ات دور باد! محسن مینوخرد
      15 اوت 2020، ساعت 14:41:05 پاسخ
  • کاوه گوهرین

    ادامه:حرف‌های دیگری هم یادداشت کرده بودم که بگویم اما از خیرش می گذرم تا نگویی این بابا رمان مفت ما را خوانده و اشکالات ملانقطی می‌گیرد اما یقین بدانید چنین نیست و من از سر دوست داشتن کار شما اینها را می گویم .یادش بخیر بسیار سال پیش وقتی توبا و معنای شب خانم پارسی‌پور منتشر شد همه متفق‌القول می‌گفتند عجب رمان شگفتی !؟تنها من در مقاله‌ای ثابت کردم این خانم تخم دوزرده‌ای نکرده و رمانش مونتاژی ناشیانه از همه می‌میرند دوبوار و شکر تلخ جعفر شهری و قصه‌ی عینکم رسول پرویزی و سنگ صبور چوبک است با اغلاط انشایی فاحش . اگر حافظه‌ام یاری کند آن متن با عنوان ( نثر پریشان ، صحنه‌های درخشان ) در یکی از شماره‌های ( ادبستان ) چاپ شد و خانم شهرنوش را برای همیشه دشمن خونی من کرد .رمان شما اصیل‌تر و خواندنی‌تر از کار خانم پارسی‌پور است . اما حسرت من اینست که نقشینه می‌توانست رمان بهتری از آنچه امروز هست باشد....با آرزوی خواندن دیگر آثار شاخص حاصل قلم توانای شما . ک.گ
    15 اوت 2020، ساعت 14:38:20 پاسخ
  • بهاره روان‌بخش

    آدم توی سال‌های نوجوونی واقعا سادگی ذهن یک دختر بچه رو می‌دید توی نوشته تون. خیلی هم از نظر ادبیات روش خوب کار کرده بودین. خیلی خوشم اومد. سطح ادبیاتیش از سلام لندن بالاتر به نظرم میومد البته ممکنه که اون رمان ر‌و چون خیلی پیش خوندم یادم نمیاد خیلی. و از نظر فمنیستی هم به نظرم خیلی از نگاه زنانه و با احترام به زنانگی نوشته بودین. در مجموع خیلی معرکه بود و من خوشم اومد.اگر من به این کتاب از نظر فمنیستی نگاه کنم ( که میدونم منظور این کتاب این نبوده بلکه من با توجه به روحیه ام و شرایط حال حاضرم این طور هم نگاه کردم)، توی اون احساس عجز و درماندگی از شخصیت اول داستان که خیلی از ابعاد زنانه وجودش رو زندگی کرده رو نمیگرفتم. که به نظرم نقطه قوت داستان بودش . و خب با توجه به فرهنگ مردسالاری که توش بزرگ شدم خیلی ظریف از نگاه یک زن قسمتهایی از این فرهنگ رو تحت سوال قرار داده بود. اون شعر زن خوب فرمانبر پارسا ... رو من هم خیلی شنیده ام ؛) راستی من خیلی اون قسمتهاییش که با لهجه بود رو باهاش ارتباط برقرار نمیکردم.
    20 اوت 2020، ساعت 20:27:33 پاسخ
  • وحید

    نقشينه را خیلی خوب نوشته ايد و البته دردآور. داستان واقعیت عریان این روزهای زنان کشورمون است. سبک نوشتن تان هم به نسبت سلام لندن اون کتاب اول خیلی عالیه. به شما افتخار میکنم. كتاب را نمیشد زمین گذاشت . میخواستم ببینم تهش چی میشه. کتابتان خوب بود با اینکه تلخ بود و یجورایی فمینیستی، ولی تا حد زیادی حقیقت بود. تنهایی ها و خلوت نقشینه رو با خودش خیلی دوست داشتم. موفق باشيد حميد.
    17 سپتامبر 2020، ساعت 14:12:27 پاسخ
  • اكرم. ش

    خانم شکوری احساساتم به شدت درگیر شد و اشکم رو دراورد. قشنگ ازون رمانا بود که ادمو دنبال خودش میکشه. قسمتهای مربوط به انوش لجم رو درمیاورد قسمتهای مربوط به سهراب دلمو میشکوند و قسمتهای افشین اشکم رو درمیاورد خلاصه با نقشینه زندگی کردم. قسمت خاطرات رامین رو خیلی قشنگ نوشته بودین فلاش بک به گذشته داشت. یعنی از دو دیدگاه نوشته بودین خیلی جالب بود. ادم وقتی اونروز ثبت نام دانشگاه رو میخونه که رامین خبر گم شدن صدیقه رو میده اصلا فکرشم نمیکنه یه قضیه دیگه این وسطه و تعجب و بهت رامین رو بحساب فهمیدن رابطه صدیقه و پدرش میذاره. بعد وقتی دفتر خاطرات رو اوردین وسط و ماجرا از دیدگاه رامین خونده میشه يهو انگار اب یخ میریزن رو ادم. مدل فیلماي پلیسی بود این تیکه ش. عزم راسخ نقشینه واسه درس خوندن هم به خواننده انگیزه ایجاد تغییرات بزرگ ‌میده. اونهمه سختی رو خیلی قشنگ توصیف کرده بودین قشنگ خواننده خودش رو میذاره جای نقشینهتو یه خونه با اون امکانات ابتدایی و یه بچه و بی پولی و کار، خلاصه خیلی خوب توصیف شده بود. موفق باشین ایشالا منتظر رمانهای بعدی شما هستم. ارادتمند اكرم. ش
    17 سپتامبر 2020، ساعت 14:15:13 پاسخ

شیوا شکوری

شیوا شکوری در تهران به دنیا آمد و سال‌های کودکی و بخشی از جوانی را در شاهرود گذراند. در سال ۲۰۰۱ به بریتانیا مهاجرت کرد و به تحصیل در رشته درمان‌های تکمیلی پرداخت. اکنون در لندن  به‌ سر می‌برد و نوشتن شعر و داستان از مشغولیات روزمره‌اش است. کتاب‌های به چاپ رسیده از او، یک مجموعه داستان کوتاه به نام «قصه های شب» است و یک رمان به نام «سلام لندن». او سه مجموعه شعرهم دارد به نام‌های «سه چشم فردا»، «چشمان مست روی قلمدان»  و «نه». کتاب «نقشینه» دومین رمان اوست.


بیشتر بخوانید